“Benimle yatmak ister misin? Benden hoşlanıyorsun, değil mi?”
Bu sözler, kışın gelen son saf sevgi kırıntımdı. Baharda başlayan ve çok çabuk soğuyan bir sevgiydi bu. Bedeli hayal ettiğimden çok daha ağırdı hatta beni paramparça etti.
“On altı haftalık hamilessiniz.”
Kendi tercihim olan bir bedeldi.
Altı yıl sonra, aniden tekrar ortaya çıktı. Her an ince buz üzerinde yürüyormuş gibi hissediyorum, gizlice sahip olduğuum çocuğu öğrenmesinden korkuyorum. Ama onu kaç kez uzaklaştırmaya çalışsam da, geri gelmeye devam ediyor.
“Neden seni aramaya geldiğimi sordun. başka ne olabilir ki? hatırladığım tek şey o gece.”
Saçma bir teklifle etrafımda dönmeye devam ediyor. Ama çocuğumu korumak için kendime kalbimi ona tekrar açmama izin veremem.
Yorumlar